Mijn Google-brein..

15 feb 2020 | Dagelijks leven, Herstel, Het proces | 0 Reacties

Mijn Google-brein..

Ken je het begrip Google-brein? Als je hierop google-t (of hoe spel je dat onmogelijke woord) dan krijg je van alles over hoe google ons brein lui maakt. Maar dat is niet precies wat ik eronder versta.

Zoeken
Als je google opent kan je alle antwoorden vinden die je maar wil krijgen. Zoek je argumenten om wel te vaccineren dan vind je ze, niet vaccineren, precies hetzelfde (en dit is een voorbeeld, geen discussie uitnodiging)

Hoe komt dat
De antwoorden die google je geeft komen op de vraag die je stelt. Stel je een negatieve vraag dan kies je andere woorden dan bij een positieve vraag en precies die woorden bepalen wat het resultaat zal zijn. Stel je wilt gelukkiger worden dan geeft de vraag ‘Waarom ben ik ongelukkig’ een veel negatievere lijst met onderzoek opties dan ‘hoe word ik gelukkig’. En zo is het met alles wat je vraagt. De eerste insteek van je vraag bepaald al een groot deel van het antwoord.

Mijn brein
Zo ook in mijn brein. Voor Utah was opstaan een regel rechte straf. Altijd de realisatie dat ik (de meeste dagen) een deel van de avond of zelfs de middag mistte in mijn geheugen, ook al had ik normaal op alles gereageerd. Ik wist het niet meer. Compleet zwart, blanco. Reden voor mij om een persoonlijk verbod te stellen op bellen, appen, social media en sociale afspraken in de avond. En dan toch elke ochtend de vraag aan mijn steun en toeverlaat op links..’heb ik raar gedaan?’ ‘Heb ik raar gepraat’, ‘Heb ik iedereen gedag gezegd’ (als er een verjaardag met visite was geweest), ‘hebben we discussie gehad’, ‘ben ik goed gaan slapen’, ‘heb ik mijn tanden gepoetst’. Maar wel zien dat de vaatwas keurig ingeruimd aangezet is en dat alles beneden opgeruimd en klaar stond voor de nieuwe dag. ‘Gewoon’ blanco.

En nu dan..
Elke ochtend voor Utah deed ik een soort van brein scan. Wakker worden en meteen nagaan hoe mijn hoofd en lijf voelde. Voelde mijn hoofd niet goed dan had het direct effect op mijn lijf, andersom was dat helemaal niet. Spierpijn (binnen de perken ivm overprikkeling, had geen direct gevolg op mijn hoofd, brein pijn wel degelijk op alles van mijn geest tot mijn tenen). Dus elke dag begon ik met voelen hoe ik ervoor stond. Bewust nagaan of mijn hoofd watten vrij dus helder was, of er hoofdpijn was en vooral of ik duizelig was. In bed al duizeligheid voelen was een helse dag voor de boeg hebben. EN DIE BREIN SCAN DOE IK NOG STEEDS!

Mind f*ck
Zoals een andere CFX ganger het noemt, een complete mind f*ck. Als je namelijk met de resultaten van het verleden na een bepaalde avond of dag verwacht dat je brein in de mist zit, dan stel je de vraag ook zo..’Heb ik mist in mijn hoofd?’, ‘Ben ik duizelig?’ En vanuit de illusie dat alles gebaseerd is op de resultaten uit het verleden (zie de bank-wereld) voel je het ook. En zelfs als je het niet voelt…ben ik gewoon regelmatig bang om op te staan. Dat klinkt vast als aanstellerij, ik snap dat, maar voor mij is die angst zo reëel vanuit mijn verleden dat ik gewoon rustig nog 1-2-3 uur kan blijven liggen als ik die kans heb om maar te vermijden dat ik ga voelen dat mijn brein pudding is die dag. De angst voor duizeligheid is bijna verlammend zo nu en dan..

De truc
Het hele ‘ding’ is natuurlijk dat het verleden geen garantie is voor de toekomst. In die zin hebben de banken en juridisch verlichte teksten een nieuwe dimensie gekregen. Ik kan wel bang zijn voor mijn brein en de effecten maar…ik weet het simpelweg niet.

Waar ik bij revalidatie geleerd en de afgelopen 7 jaar gepraktiseerd heb dat ik binnen mijn grenzen moet blijven, weet ik simpel weg niet meer waar mijn grenzen liggen. Ik heb niks anders dan trial en error. Vallen en opstaan waarbij een grens vandaag over 2 weken compleet ergens anders kan zijn gaan liggen.

De ene keer voel ik het goed en moet ik rustig aan doen en de andere keer juist er dwars doorheen. Maar geen aanwijzingen welke actie op welk moment van toepassing is.

Dus..
Ik moet het aangaan. Elke keer dat het lukt is het pure winst en bouw ik vertrouwen op, elke keer dat het toch mis is (helaas ook nog realiteit) probeer ik mijzelf voor te houden dat ik het in elk geval heb geprobeerd en…dat de terugslag veeeeel minder lang duurt dan voor Utah. En daarnaast stel ik mijn ‘oude’, voor Utah vraag: ‘WAS HET DE MOEITE WAARD?’

Meestal is het antwoord ‘JA’ 

Heb je naar aanleiding van wat ik schrijf vragen, klik dan op Contact en vul het contact formulier in.

Heb je het idee dat je mij wil helpen of dat je anderen door mijn verhaal te delen kunt helpen, graag! Je kunt de knoppen onderaan de pagina gebruiken. Uiteraard wordt ook elke donatie enorm gewaardeerd.

 

  • Gedoneerd: €15.315,21 van €15.000,-